Bij digitale beeldvorming is een pixel, pel of beeldelement een fysiek punt in een rasterafbeelding of het kleinste adresseerbare element in een weergaveapparaat dat alle punten kan adresseren; het is dus het kleinste controleerbare element van een afbeelding die op het scherm wordt weergegeven. Het adres van een pixel komt overeen met zijn fysieke coördinaten. LCD-pixels worden vervaardigd in een tweedimensionaal raster en worden vaak weergegeven met punten of vierkanten, maar CRT-pixels komen overeen met hun timingmechanismen en sweep rates. Elke pixel is een voorbeeld van een origineel beeld; meer voorbeelden geven meestal een nauwkeurigere weergave van het origineel. De intensiteit van elke pixel is variabel. In kleurenbeeldsystemen wordt een kleur meestal voorgesteld door drie of vier componentintensiteiten zoals rood, groen en blauw, of cyaan, magenta, geel en zwart. In sommige contexten (zoals beschrijvingen van camerasensoren) wordt de term pixel gebruikt om te verwijzen naar een enkel scalair element van een meercomponentenrepresentatie (meer precies een fotosite genoemd in de camerasensorcontext, hoewel het neologisme sensel soms wordt gebruikt om de elementen van de sensor van een digitale camera te beschrijven), terwijl de term in andere contexten kan verwijzen naar de volledige reeks van dergelijke componentintensiteiten voor een ruimtelijke positie. In kleursystemen die chroma subsampling gebruiken, kan het moeilijk worden om het meercomponentenconcept van een pixel toe te passen, aangezien de intensiteitsmetingen voor de verschillende kleurcomponenten overeenkomen met verschillende ruimtelijke gebieden in een dergelijke representatie. Het woord pixel is gebaseerd op een samentrekking van pix ("plaatjes") en el (voor "element"); soortgelijke formaties met el voor "element" zijn onder andere de woorden voxel en texel.