Peer-to-peer (P2P) computing of netwerken is een gedistribueerde applicatiearchitectuur die taken of werklasten verdeelt tussen peers. Peers zijn gelijk bevoorrechte, equipotente deelnemers aan de toepassing. Ze vormen een peer-to-peer netwerk van knooppunten. Peers stellen een deel van hun bronnen, zoals verwerkingskracht, schijfopslag of netwerkbandbreedte, direct beschikbaar aan andere netwerkdeelnemers, zonder de noodzaak voor centrale coördinatie door servers of stabiele hosts. Peers zijn zowel leveranciers als consumenten van bronnen, in tegenstelling tot het traditionele client-server model waarin de consumptie en levering van bronnen verdeeld is. Opkomende samenwerkende P2P systemen gaan verder dan het tijdperk van peers die gelijksoortige dingen doen terwijl ze bronnen delen, en zijn op zoek naar diverse peers die unieke bronnen en capaciteiten kunnen inbrengen in een virtuele gemeenschap, waardoor deze in staat wordt gesteld om zich bezig te houden met grotere taken dan die kunnen worden uitgevoerd door individuele peers, maar die wel gunstig zijn voor alle peers. Hoewel P2P-systemen al eerder werden gebruikt in vele toepassingsdomeinen, werd de architectuur gepopulariseerd door het bestandsuitwisselingssysteem Napster, dat oorspronkelijk werd uitgebracht in 1999. Het concept heeft nieuwe structuren en filosofieën geïnspireerd op vele gebieden van menselijke interactie. In dergelijke sociale contexten verwijst peer-to-peer als een meme naar het egalitaire sociale netwerken dat in de hele maatschappij is ontstaan, mogelijk gemaakt door internettechnologieën in het algemeen.