De Sherman Antitrust Act (Sherman Act, , ) is een belangrijke federale wet in de geschiedenis van de Amerikaanse antitrustwetgeving (of "concurrentiewetgeving") die in 1890 door het Congres werd aangenomen. De wet verbiedt bepaalde bedrijfsactiviteiten die volgens toezichthouders van de federale overheid concurrentiebeperkend zijn en verplicht de federale overheid om onderzoek te doen naar trusts en deze te vervolgen. Sindsdien wordt het in bredere zin gebruikt om zich te verzetten tegen het samengaan van entiteiten die de concurrentie zouden kunnen schaden, zoals monopolies of kartels. Volgens de opstellers was het niet bedoeld om invloed uit te oefenen op marktwinsten die op eerlijke wijze zijn verkregen, door de consumenten meer te laten profiteren dan de concurrenten. Senator George Hoar van Massachusetts, een andere auteur van de Sherman Act, zei het volgende: "... [een persoon] die alleen door superieure vaardigheid en intelligentie... de hele handel kreeg omdat niemand het zo goed kon als hij, was geen monopolist...(maar wel als) er zoiets als het gebruik van middelen bij betrokken was die het onmogelijk maakten voor andere personen om eerlijke concurrentie aan te gaan." De verwijzing in de wet naar "trusts" en naar de "antitrust"-wetgeving in het algemeen wordt soms verkeerd begrepen door moderne lezers. In het Amerika van de 19e eeuw was de term "trust" synoniem met monopolistische praktijken, omdat de trust een populaire manier was voor monopolisten om hun bedrijven te houden en een manier voor karteldeelnemers om afdwingbare afspraken te maken. In de meeste landen buiten de Verenigde Staten staat antitrustwetgeving bekend als "concurrentiewetgeving". In 1879 bedacht C.T. Dodd, een advocaat voor de Standard Oil Company uit Ohio, een nieuw type trustovereenkomst om de verboden in Ohio te omzeilen tegen bedrijven die aandelen in andere bedrijven bezaten. Een trust is een verder neutrale, eeuwenoude vorm van een contract waarbij één partij zijn eigendom toevertrouwt aan een tweede partij. Het eigendom wordt dan gebruikt ten voordele van de eerste partij. De wet probeert de kunstmatige verhoging van prijzen door beperking van handel of aanbod te voorkomen. Met andere woorden, een onschuldig monopolie, of een monopolie dat alleen door verdienste tot stand is gekomen, is volkomen legaal, maar handelingen van een monopolist om zijn status kunstmatig te behouden, of snode transacties om een monopolie te creëren, zijn dat niet. Anders gezegd, er wordt wel eens gezegd dat het doel van de Sherman Act niet het beschermen van concurrenten is, maar het beschermen van concurrentie en het bevorderen en behouden van een concurrerend landschap. Zoals uitgelegd door het Amerikaanse Hooggerechtshof in Spectrum Sports, Inc. v. McQuillan 506 U.S. 447 (1993): Het doel van de [Sherman] Act is niet om bedrijven te beschermen tegen de werking van de markt; het is om het publiek te beschermen tegen het falen van de markt. De wet richt zich niet tegen gedrag dat concurrerend is, zelfs in ernstige mate, maar tegen gedrag dat er op oneerlijke wijze toe leidt dat de concurrentie zelf wordt vernietigd. "Deze focus van het Amerikaanse mededingingsrecht, op bescherming van concurrentie in plaats van concurrenten, is niet noodzakelijk de enige mogelijke focus of doel van het mededingingsrecht. Er is bijvoorbeeld ook gezegd dat het mededingingsrecht in de Europese Unie (EU) de neiging heeft om de concurrenten op de markt te beschermen, zelfs ten koste van de efficiëntie van de markt en de consumenten."